Voor mij was 30 October 1944 een bijzondere dag, want toen werd ik bevrijd door de Engelsen. Dat was op een Maandagmorgen. Het weekeind daarvoor had ik enkele opvallende ervaringen.

Ons gezin (vader, moeder en drie jongens) woonden toen op het Oosteind in Sprang Capelle. Regelmatig werden we door de Engelse arillerie beschoten op die Zaterdag voorafgaande aan de bevrijding. In de Voorkamer stond 's-avonds een duitse soldaat op uitkijk naar de Engelsen. Hij was tamelijk jong. Ik weet in de verste verte niet meer waar hij woonde. Tijdens zijn wacht had hij mij over zijn jeugd verteld, zijn school enz.

Ook ondermeer dat hij Engels studeerde toen hij werd opgeroepen voor militaire dienst, reden waarop wij in het Engels verder spraken. Hij raadde mij aan om vooral de volgende week door te gaan met het spreken in Engels tegen de Engelse soldaten die een dezer dagen zeker zullen komen, zo zei hij. Hij had een gezonde kijk op de Duitse militaire situatie en was werkelijk een heel sympathiek persoon.

Tijdens ons gesprek werd ik weggeroepen door mijn ouders en ik bleef ongeveer 30 minuten weg. Toen ik terug kwam in de kamer waar hij op wacht stond begon ik weer in het Engels te spreken tegen de persoon die daar stond. De soldaat, die toen op wacht stond,riep met luide bevende stem: "WAS !?!?!" Het klonk enigzins verwonderd en bang.

Ik haastte mij om hem (natuurlijk in het Duits) te vertellen dat ik mij vergiste en dat ik dacht dat hij een kennis was waar ik gewoonlijk de Engelse taal mee oefende. Hij reageerde gelukkig nogal lakoniek erop, was waarschijnlijk blij dat ik geen echte Engelsman was. Even later ging hij naar de buitendeur. In die deur zat een heel klein raampje en hij ging daar door heen naar buiten staan kijken, maar eerst knoopte hij een omslagdoek om zijn helm (die omslagdoek was van mijn moeder en hing op de kapstok). In feite heb ik dus mijn eerste les in camouflage van mijn vijand gekregen.

De volgende dag, Zondag daarna lagen wij constant onder Engels artillerievuur en mijn ouders besloten het huis te verlaten om verderop bij een boer te vragen om onderdak, en zo geschiedde het. Boer de Bie had een ruime toogkelder en hij heette ons welkom in zijn toogkelder waar zijn hele familie reeds verzameld was. Het hele gezin van de boer zat in de kelder inclusief zijn familie. Tijdens de granaatinslagen klonk er constant een geklaag en geroep in de zin van: "Oh, al komen we er maar met ons naakte leven vanaf" en "mocht het nog eens kommen te gebeuren" en dergelijke kreten. Al dit geweeklaag - dat overigens geen zoden aan de dijk zette - begon mij zozeer tegen te staan dat ik besloot in de koeienstal mijn toevlucht te nemen. Ik vond het trouwens ook erg benauwd met zoveel personen in zo een kleine ruimte, dus ging ik in de koeienstal (zonder koeien) in een mestgang liggen, daar lag ik rustiger.

In de aangrenzende kamer stond een regulateur (klok) die elk kwartier een deuntje speelde. Tussen de beschietingen door ging ik eens kijken wat dat voor een klok was. Ik vond het een prachtexemplaar en nam mij voor om per eerstvolgende gelegenhied ook een dergelijk uurwerk aan te schaffen. Het beschieten ging inmiddels door en na een granaatinslag hoorde ik alle tonen van de klok en viel hij in diggelen. Einde klok en dat was ook einde beschieting.

De boer kwam te voorschijn om zijn koeien te gaan melken. Hij kwam even later terug met de boodschap: "De Engelsen lopen in de straat" Het was Maandag 30 October vroeg in de morgen. Ik haastte mij om mijn ouders het goede nieuws te brengen en begaf mij op weg naar ons eigen huis. Daar was het letterlijk en figuurlijk één grote puinhoop. Ik kon niets anders doen dan deuren voor de ramen timmeren, want alle ruiten waren gesneuveld. Daarna kwam het hele gezin terug.

Inmidels had ik al diverse Engelse soldaten gesproken, en om eerlijk te zijn... mijn gesprek in de Engelse taal met die Duitse soldaat was mij beter afgegaan dan het spreken met die Engelsen die haast allemaal in een dialect spraken. Grote dankbaarheid vervulde mijn hart omdat er eindelijk een einde was gekomen aan de duitse nachtmerrie.

Dat waren in het kort enkele van mijn belevenissen tijdens mijn bevrijding.